Czym jest monitoring w obiektach sportowych?

Monitoring w obiektach sportowych - definicja

Monitoring w obiektach sportowych to stosowanie kamer w klubach fitness, siłowniach, halach sportowych, basenach, stadionach, parkingach i strefach technicznych w celu ochrony osób, mienia, porządku organizacyjnego lub dokumentowania incydentów. W kontekście RODO jest to przetwarzanie danych osobowych, jeżeli obraz pozwala zidentyfikować osobę fizyczną bezpośrednio lub pośrednio.

W obiektach sportowych szczególne znaczenie mają strefy o podwyższonym oczekiwaniu prywatności. Należą do nich szatnie, przebieralnie, natryski, toalety, sauny, gabinety fizjoterapii, strefy odnowy biologicznej oraz miejsca, w których ćwiczą dzieci. W takich miejscach sama potrzeba bezpieczeństwa zwykle nie wystarcza do uzasadnienia stałego nagrywania. Administrator powinien wykazać konieczność, proporcjonalność i brak mniej ingerujących środków.

Rola anonimizacji nagrań z monitoringu w obiektach sportowych

Nagrania z kamer są często wykorzystywane poza pierwotnym systemem monitoringu. Mogą być przekazywane ubezpieczycielowi, policji, organizatorowi zawodów, kancelarii prawnej albo osobie, której dane dotyczą. Wtedy należy ograniczyć ujawnienie danych osób postronnych.

Anonimizacja nagrań wideo polega na trwałym usunięciu albo nieodwracalnym zniekształceniu informacji identyfikujących. W praktyce obiektów sportowych najczęściej oznacza to zamazywanie twarzy widzów, zawodników, trenerów, klientów klubu fitness i pracowników, którzy nie są związani z konkretnym zdarzeniem. Jeżeli materiał obejmuje parking, istotne może być także zamazywanie tablic rejestracyjnych.

Gallio PRO automatycznie wykrywa i zamazuje twarze oraz tablice rejestracyjne w plikach zdjęciowych i wideo. Nie wykonuje anonimizacji w czasie rzeczywistym ani anonimizacji strumienia wideo. Elementy takie jak tatuaże, logotypy, tabliczki z imionami, dokumenty lub treści widoczne na monitorach wymagają ręcznej oceny i ewentualnego zamazania w edytorze manualnym.

Strefy prywatności w klubach fitness i obiektach sportowych

Projekt monitoringu powinien zaczynać się od mapy stref. Inaczej ocenia się kamerę przy wejściu na stadion, inaczej kamerę w korytarzu przy szatniach, a jeszcze inaczej kamerę obejmującą przebieralnię. Kluczowe są cel, kąt widzenia, retencja, dostęp do nagrań i możliwość anonimizacji eksportu.

Strefa	Ryzyko prywatności	Praktyka minimalizacji
Wejście, recepcja, ciągi komunikacyjne	Średnie	Ograniczony kadr, brak dźwięku, jasna informacja z art. 13 RODO.
Sala ćwiczeń, boisko, trybuny	Średnie lub wysokie przy dzieciach	Kamery tylko tam, gdzie uzasadnia to bezpieczeństwo. Anonimizacja przy udostępnianiu nagrań.
Szatnie, prysznice, toalety, sauna	Bardzo wysokie	Co do zasady brak kamer. Jeżeli monitoring jest wyjątkowo konieczny, wymagane są silne środki ograniczające identyfikację.
Parking obiektu	Średnie	Zamazywanie tablic rejestracyjnych przy publikacji lub udostępnieniu osobom trzecim.

Podstawy prawne i obowiązki administratora

Monitoring w obiektach sportowych w Polsce należy oceniać przede wszystkim według RODO, Kodeksu pracy, Kodeksu cywilnego i ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Najczęściej podstawą przetwarzania jest art. 6 ust. 1 lit. f RODO, czyli prawnie uzasadniony interes administratora, na przykład bezpieczeństwo osób i mienia. Dla obiektów publicznych możliwy może być także art. 6 ust. 1 lit. e RODO, jeżeli przetwarzanie wynika z zadania realizowanego w interesie publicznym i ma podstawę w prawie krajowym lub unijnym.

Administrator powinien udokumentować ocenę proporcjonalności. W praktyce obejmuje ona następujące elementy:

• konkretny cel monitoringu, zgodny z art. 5 ust. 1 lit. b RODO,
• minimalizację zakresu obrazu zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c RODO,
• okres przechowywania nagrań zgodny z art. 5 ust. 1 lit. e RODO,
• kontrolę dostępu i zabezpieczenia techniczne zgodnie z art. 32 RODO,
• realizację obowiązku informacyjnego z art. 13 RODO,
• ocenę skutków dla ochrony danych, jeżeli monitoring może powodować wysokie ryzyko, zgodnie z art. 35 RODO.

Jeżeli monitoring obejmuje pracowników, zastosowanie ma art. 222 Kodeksu pracy. Przepis dopuszcza monitoring wizyjny, gdy jest to niezbędne dla bezpieczeństwa pracowników, ochrony mienia, kontroli produkcji lub zachowania tajemnicy informacji. Jednocześnie wyłącza monitoring pomieszczeń udostępnianych zakładowej organizacji związkowej oraz co do zasady monitoring pomieszczeń sanitarnych, szatni, stołówek i palarni, chyba że spełnione są szczególne warunki, w tym ochrona godności i dóbr osobistych pracownika.

Wizerunek osoby jest także dobrem osobistym chronionym przez art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Rozpowszechnianie wizerunku reguluje art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 1994 r. Zgoda nie jest wymagana między innymi wtedy, gdy osoba jest szczegółem całości, takiej jak zgromadzenie, krajobraz lub publiczna impreza, albo gdy chodzi o osobę powszechnie znaną uchwyconą w związku z pełnieniem funkcji publicznych.

Parametry techniczne monitoringu i anonimizacji

Jakość nagrania wpływa na zakres identyfikacji i skuteczność anonimizacji. Zbyt niska rozdzielczość utrudnia wykrywanie twarzy, a zbyt szeroki kadr zwiększa liczbę osób objętych przetwarzaniem. Przy projektowaniu systemów CCTV używa się między innymi normy IEC 62676-4:2014 oraz jej europejskiego odpowiednika EN 62676-4:2015 dotyczących wytycznych stosowania systemów dozoru wizyjnego.

Parametr	Znaczenie praktyczne
Piksele na metr	Norma EN 62676-4:2015 opisuje poziomy użyteczności obrazu, takie jak detekcja, obserwacja, rozpoznanie i identyfikacja.
Recall detekcji twarzy	Odsetek twarzy prawidłowo wykrytych przez model. Niski recall oznacza ryzyko pozostawienia niezamazanych osób.
Precision detekcji	Odsetek wskazań modelu, które rzeczywiście są twarzami lub tablicami. Niska precision zwiększa liczbę korekt ręcznych.
Retencja nagrań	Okres przechowywania powinien wynikać z celu. Dłuższa retencja wymaga silniejszego uzasadnienia.

Odniesienia normatywne

Najważniejsze źródła dla oceny monitoringu w obiektach sportowych to Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679, w szczególności art. 5, 6, 13, 25, 32 i 35, oraz wytyczne EDPB Guidelines 3/2019 on processing of personal data through video devices, przyjęte 29 stycznia 2020 r. W Polsce istotne są także art. 222 Kodeksu pracy, art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego oraz art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Stanowiska UODO i EROD wskazują na potrzebę ostrożnej oceny tablic rejestracyjnych jako danych osobowych w konkretnym kontekście. W polskim orzecznictwie występuje jednak rozbieżność, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w części spraw uznawał, że sama tablica rejestracyjna nie stanowi danych osobowych. Dla administratora oznacza to konieczność oceny ryzyka, zwłaszcza przy eksporcie lub publikacji nagrań.